Bevrijdingsdag

Op 14 juli 1789 begon de ommekeer in het leven van het Franse volk; die dag werd de aanzet tot de bevrijding van leven in bittere armoede. Na deze dag van strijd veranderde er in de loop van de tijd veel in Frankrijk en die dag wordt tot op vandaag gevierd als Bevrijdingsdag.

Op diezelfde Franse feestdag in 2009 vond er opnieuw een korte felle strijd plaats, die voor mij een nederlaag werd, een persoonlijk Waterloo. De schade, de schuld en de schande daarvan heeft diepe sporen achter gelaten, tot de dag van vandaag. Die drie S-woorden maakt ook dat ik verviel ‘van voetstuk tot voetveeg’.

Vandaag, drie jaar later had ik geen toevallige en een bijzondere ontmoeting met een Vriend. Het is dankzij Hem dat ik -zonder dat ik hier nu in detail wil treden- weer kan en mag zeggen dat 14 juli een Bevrijdingsdag is.
En als teken daarvan doe ik afstand van die neerbuigende symboolnaam “voetveeg” en schrijf ik hier deze laatste blog onder een andere naam “Cambiatio” (verandering).

Advertenties
Geplaatst in raakbaar | Een reactie plaatsen

Jezus en Zijn quiz

Nu alle twitterreacties op de gisteravond uitgezonden Jezusquiz verzameld zijn, zie je een scherpe driedeling. Allereerst zijn er onder de zogenaamde ‘gelovigen’ heftige voor- en tegenreacties zichtbaar. Ik las enorme tegenstellingen, van ‘schandelijk, dit mag absoluut niet’ tot  ‘wat goed, dit moet vaker’. Juist de felle tegenreacties vond ik wel jammer, omdat ik nog een derde reactie las en die luidde “waar ging dit nu weer over“? Daarin las ik enerzijds verbazing én anderzijds verwonderde interesse. En dát biedt uitdagingen en kansen om in contact te kunnen komen, te vertellen, uit te leggen, dus een getuige te zijn. Een gemakkelijker bruggetje naast de uitzending van ‘the Passion’ van vorige week donderdag bestaat er op dit moment eigenlijk niet.

Ik moest denken aan het verhaal wat staat in de Bijbel (Handelingen 17: 16-34) over een man genaamd Paulus, die reist langs dorpen en steden om aan de (onwetende, maar geïnteresseerde) mensen te vertellen over zijn ervaringen met die Jezus.                             Op een goede dag wandelt hij de belangrijke wetenschaps- en kunststad Athene binnen en ziet overal waar hij kijkt standbeelden voor goden; voor elke mogelijkheid wel een eigen god. De Atheners hadden zich voor de zekerheid zelfs ingedekt en een beeld ‘voor een onbekende god’ opgericht. Paulus is er best geschokt door en dit had het moment kunnen zijn dat hij in zijn verontwaardiging over dat bizarre (bij)geloof en al deze belachelijke afgodsbeelden, het stof van zijn voeten had kunnen schudden en boos de stad had kunnen verlaten. Dat doet hij niet; hij kiest ervoor om over zijn eigen schaduw heen te stappen en het als een kans te zien om te getuigen van die ‘onbekende God’. En wat denk je, hij vindt gehoor…

Sinds de gemiddelde Nederlander niet meer weet wie Noach, Elia, Elisa en Mozes waren; wat het Paas- en Pinksterfeest in essentie inhoudt; wie Jezus echt was en wat hij nou precies op aarde kwam doen, liggen er geweldige kansen en uitdagingen voor ons!             En wij, die ons soms gedragen als de gepikeerde oudste zoon, zouden er misschien beter aan doen ons meer van bewust te zijn van het feit, dat de Vader nog elke dag uitkijkt, naar verloren zonen en dochters. En dat Hij ons -die het al zo goed weten allemaal- heeft geroepen hen de weg richting het Vaderhuis te wijzen. En als dat dan langs wegen gaat die onszelf wat minder goed liggen dan is onze eerste en misschien wel allergrootste uitdaging, over onze éigen wijs- en waarheden én dogma’s heen te stappen, om net als Paulus maar gewoon te gaan vertellen…te getuigen “van de hoop die in u leeft..”

Geplaatst in raakbaar | Een reactie plaatsen

stille zaterdag

Wat schrijf je na 40 dagen twitter- en blogstilte; bespiegel je, analyseer je? Kom je terug met de zoveelste mening of wereldduiding of meld je jezelf gewoon weer, geruisloos alsof het stille zaterdag betreft? Het leek mij het beste, geheel in de stijl van deze dag, het laatste maar te doen. Dus voor nu nog geen grote woorden, geen scherpzinnige of diepe gedachten, maar slechts een uiting van dankbaarheid voor de mooie stille weken, waarin rommel is opgeruimd, nieuwe inspirerende boeken zijn gekocht, oude nog eens zijn gelezen, bijzondere stappen zijn gezet en verstrekkende keuzes gemaakt. En, dank aan alle ‘volgers’ die ondanks de stilte zijn gebleven of zijn gekomen.

Morgen is het Pasen, de moeder aller christelijke feesten; hét feest van verlossing, van genade en vrijspraak. Ik wens een ieder een heel gezellig, maar bovenal gezegend en mogelijk zelfs bevrijdend Paasfeest.

Geplaatst in raakbaar | Een reactie plaatsen

40 dagen zonder Twitter

De zogenaamde 40dagentijd is weer aangebroken. De tijd, die van oorsprong een periode van vasten en bezinning op de feitelijke christelijke levenspraktijk inhoudt. In Katholieke kring verschijnt de periode na het uitbundige carnaval en Aswoensdag. Een mooie gedachte las ik gisteravond, verpakt in een tweet “Aswoensdag loopt teneinde de wind waait de asresten weg, wat blijft is de intentie om de komende tijd bewust te leven, laat dat niet verwaaien” . Even daarna las ik dat een doorgaans actief twitteraar en blogger vanaf 22 februari tot 8 april ‘inactief zou zijn op twitter en facebook’, een soort social-media-vastenperiode.

En zonder verder veel omhaal van woorden sluit ik me bij beide gedachten aan en ga het deze periode ook anders doen. Daarmee bedoel ik dat het mijn intentie zal zijn, “de komende tijd bewust te leven” en “te bezinnen”, dus een periode van Twitter-vasten.

Of ik standvastig en onwankelbaar ben..? Tempus et aeternitas doceant

Geplaatst in raakbaar | Een reactie plaatsen

Malmedy, here i came…

Vandaag had ik eigenlijk met nog 30 kerels en een rugzak vol proviand moeten wandelen in de Ardennen, om precies te zijn in de omgeving van Malmedy. Een prachtige streek met bossen, steile heuvels en heerlijke rust. Maar helaas heeft de griep van de afgelopen weken me dusdanig uitgewoond dat het beter was om niet mee te gaan. De conditie en de kortademigheid zouden mezelf en wat meer en ergerlijker is, de groep te veel last en oponthoud bezorgen.
Toch ben ik vanmorgen in gedachten met hen van start gegaan en ik zie uit naar het weer onbedaarlijk lachen en de goede gesprekken met elkaar. Gezien de weersverwachting heb ik warme kleding aan, m’n regenponcho bij de hand, de camaches vast om en de hoge schoenen nog maar een keer extra ingespoten tegen vocht. Het wordt vandaag koud en nat. Morgen wordt er zelfs sneeuw verwacht, dus de handschoenen en de muts zitten nu alvast, naast de boterhammen en het water in de rugzak.
Vanavond zitten we weer bij elkaar, met z’n allen aan lange tafels en met een goed glas. We nemen de dag van vandaag nog één keer door, bekijken elkaars foto’s, lachen om elkaars fratsen en naar mate de avond vordert worden de gesprekken steeds serieuzer. Daar hou ik van, dat moeten mannen vaker doen. Schateren van de lach om de meest onwaarschijnlijke onzin, om daarna als vanzelf ook over te kunnen schakelen naar de gesprekken over ‘de werkelijke zin van het leven’.
Om een uurtje om 12 doen de laatsten het licht uit en verzinkt de Ardennennacht in een diep gesnurk. Morgenochtend om 8 uur zijn de eitjes gekookt, de koffie gezet en de lange tafels gedekt voor het ontbijt; gelukkig zijn er ook ‘vroege vogels’ mee. Als we naar buiten kijken dan hebben we kans dat het al zachtjes begint te sneeuwen en de ouden en jonge honden hebben er dan hoorbaar weer zin in. Sneeuw in de Ardennen is wandelen in een kerstkaart. Onze laatste wandeldag, nog één dag met z’n allen genieten van de prachtige schepping.
Ware dat allemaal maar waar, dan had ik deze blog vandaag niet kunnen schrijven en u jammer genoeg niet mee kunnen nemen op deze virtuele wandeltocht.
Weer voor Malmedy, België
Geplaatst in Uncategorized | Tags: , , | Een reactie plaatsen

‘niemand trekt z’n mond open’

Het feit dat de Taliban andersdenkenden en de president van Syrië zijn eigen volk onderdrukt en vermoord raakt ons diep, afgaande op de hoeveelheid aandacht die het in allerlei soorten media krijgt. Ook dierenleed is een tranentrekkertje en we hebben er inmiddels een meldpunt voor opgericht. Menselijk leed wat dichter bij ons eigen huis en onze leefomgeving, wil ook nog wel eens tot een storm van protest lijden, zoals bijvoorbeeld de ontvoering van een vijfjarig meisje. En dit bij elkaar genomen vraag ik mij wel eens af welke onderscheid wij -in ons hoofd- maken over de mate van verontwaardigdheid of persoonlijke betrokkenheid. Want niet alles lijkt ons gemoed in beweging te kunnen brengen. Wat veroorzaakt dat onderscheid dan? Nu ben ik verre van een psycholoog of een antropoloog, zelfs niet van de kouwe grond; ik ben maar een denker en een vrager op zoek naar een antwoord. Maar die vraag komt voort uit dit voorval.

Afgelopen dinsdag berichtte de krant dat er ‘een tweetal zeer gewelddadige straatrovers actief zijn, die op de bijgevoegde foto’s duidelijk herkenbaar zijn, maar waarover niemand z’n mond opentrekt’ en waarvoor het OM een beloning moet uitloven om de aanhouding te bevorderen… Waarover niemand z’n mond opentrekt?, dacht ik. Waarom niet? Dit soort ontolereerbaar gedrag raakt ons toch allemaal tot in de haarvaten van ons rechtvaardigheidsgevoel? Waarom doet dan niemand zijn mond open; is dat angst, ongemak, wegdraaien om dat het ons zogenaamd niet aangaat? Waarom? Dus ik zocht dezelfde verontwaardiging en antwoorden op Twitter, daar zou ik gelijkgestemden vinden, maar er was niets..!? Terwijl Twitter een podium is waar iedereen naar believen zijn of haar gal spuwt, maar er was niets!!!

Ik besloot iets te veroorzaken en misschien wel mee te werken aan de opsporing van die “mannen” door een zogenaamde Tweet te plaatsen met de bijbehorende link naar de krant. In de Tweet probeerde ik quasi grappig te zijn en daarmee laagdrempeligheid te bevorderen, om al mijn volgers in dezelfde beweging te krijgen. Ik schreef de uitdaging erbij “Retweet dan, als je lef hebt..”. Omdat ik bang was dat mijn avondtweet verloren zou gaan in alle andere berichten, herhaalde ik deze op woensdag nog eens. Tot mijn (eigenlijk schok, maar ik schrijf) verbazing was het bericht slechts éénmaal ge-retweet. Van mijn 145 volgers, was er maar één die zich had laten verleiden of de moed had om ook een daad, zij het een kleine te stellen. Vanmorgen las ik in diezelfde krant dat er een M-melding aan te pas had moeten komen om in elk geval één van de mannen te kunnen aanhouden. Een anonieme-melding, dus eigenlijk had nog steeds niet écht iemand z’n mond open gedaan.

En als u, lieve volger dit nu leest is het risico aanwezig dat u mij een moraalridder of een zeikerd vindt, of dat u zich afvraagt wie ik dan wel ben om mij te bemoeien met uw (twitter-)betrokkenheid. Ik hoop dan dat u niet direct wegklikt of mij ontvolgt en deze blog niet zult zien als kritiek, maar als een appèl om het rechtvaardigheidsgevoel weer eens wat extra aandacht te geven, misschien wat op te poetsen. Mijn invloed naar de buitenwereld strekt niet zo heel ver; u beschouw ik als mijn binnenwereld, dus richt ik mijn gedachten tot u, tot mijzelf… Want, de maatschappij dat zijn wij..!!

Geplaatst in rechtvaardigheid | Een reactie plaatsen

Old and wise? One step at a time..!

Omdat, ondanks stille hoop, eergisteren duidelijk geworden was dat ik toch nog niet helemaal gezond genoeg was om te werken, had ik gìsteren in goed en nauw overleg met mezelf besloten dat ik me vandáág wel weer zo goed zou voelen dat ik weer aan de gang kon. Klaar met dat kleinzielige ge-griep en dat kefferige hoesten; aan je werk vlerk, zolang het nog kan. Mijn vrouw grinnikte wat om mijn zelfingenomen voortvarendheid en mijn chef bepaalde later dat het niet ging gebeuren. Ik moet bekennen dat ik me wel moest schikken in die beslissing, omdat ik haar niet eens 15 seconden normaal telefonisch te woord kon staan, zonder uit te barsten in een geblaf waar menig waakhond jaloers op zou zijn. Vannacht kroop de tijd ook nog eens langzaam voorbij, terwijl ze met enige regelmaat gestoord werd door een hoestbui die zijn weerga niet kent. Ik geloofde om 04.15 uur inmiddels zelf ook niet meer dat het wel klaar was. Vanmorgen kreeg ik een heet kopje thee aangereikt, tegelijk met een veelzeggende glimlach en een aai over m’n bol.

Ik ben weer een ervaring en een gratis les rijker. Ziek zijn is net het échte leven; je neemt jezelf ondanks je beperkingen van alles voor; vindt ook dat je het grondig hebt geanalyseerd en doordacht allemaal, maar wordt toch gewoon achterhaald door de om voorrang vragende omstandigheden. Ik heb vandaag weer geleerd beter te luisteren, maar dan vooral dat niet te vaak naar mezelf, want dat is beter.

Old-and-Wise worden gaat soms in grote sprongen, maar veel vaker ook ‘one step at a time’.

Geplaatst in raakbaar | Een reactie plaatsen